و : هُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ وَ أَنْهاراً [ رعد 3 ] . پروردگار بزرگ زمين را كشيد ، و ميخهاى بلند كوهها را بر آن افكند ، و قرار داد . گمان ميرود : دو جملهء « ألقينا - جعل فيها » كه در آيات فوق به ترتيب بمعنى افكندن و قرار دادن كوهها است - ناظر باختلاف تشكيل كوهها باشد ، كه برخى در اثر انفجار و طغيان مواد مذاب اعماق زمين به صورت آتشفشانها سر از گريبان سطح خارجى زمين برون آورده - و اين اجرام از درون زمين بر سطح آن افكنده شدند « و القينا » . « 1 » و بعضى همان سنگهاى آسمانى باشند كه احيانا داراى جرمهاى بسيار بزرگ بوده و بر زمين ما پرتاب شده‌اند « و القينا » « 2 » . و قسمتى هم همان چين‌خوردگيهاى دورانهاى اوليّهء تكامل زمين ميباشند كه از دو قسم اول با جملهء « القينا » « 3 » و از سوم با « جعلنا » تعبير شده است . اما چه آثارى از فرو رفتن اين ميخهاى بلند براى زمين نمودار است ؟ . در گذشته بدليل آيهء أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً وَ الْجِبالَ أَوْتاداً [ نبأ 7 ] . دانستيم كه موقعيّت كوهها نسبت به زمين ما مانند ميخهاى گهواره است ، كه جايگاه متحرك سرنشينان خود را از اضطراب و سقوط نگهبانست . آيات ديگرى هم با چهره‌هاى ديگر در اين زمينه به چشم مىخورد : 1 - وَ أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ وَ أَنْهاراً وَ سُبُلًا . . . [ نحل 15 ] .

--> ( 1 ) - جملهء القاء - افكندن - دربارهء كوهها در آيات 10 لقمان و 15 نحل نيز ياد شده است . ( 2 ) - چنان كه در باب سنگها و شهابهاى آسمانى خواهد آمد . ( 3 ) - با اين تفاوت كه افكندن كوههاى قسم اول از اعماق زمين بر سطح آن و در قسم دوم آن از ما فوق زمين بوده است .